RSS

Τα ΜΜΜ και τα δαμάλια

26 Μάι.

Μιας και τώρα τελευταία είναι την μόδας οι κανόνες που επιβάλλονται άνωθεν χωρίς ίχνος συγκατάθεσης από τους εφαρμόζοντες (βλ απαγόρευση του καπνίσματος, μείωση μισθών και συντάξεων, τυφλή υπακοή στο δελτίο ειδήσεων και προπαγάνδας κλπ) είπα κι εγώ να γράψω ένα δεκάλογο για τη συμπεριφορά που πρέπει να έχουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς καν να μου το ζητήσετε. Δεκάλογος που αποτελείται όμως μόνο από έξι θέσεις επηρεασμένος από το κλίμα περικοπών και λιτότητας. Είναι γραμμένος για τα τραίνα, ισχύει όμως εξίσου καλά για όλα τα μέσα…………………..

1. Όταν σταματάει το τραίνο στην αποβάθρα δεν στεκόμαστε πλευρικά της πόρτας για να κατέβουν οι άνθρωποι που είναι μέσα, αλλά τρέχουμε πάντα πρώτοι, στεκόμαστε μπροστά στην πόρτα και όταν ανοίξει μπαίνουμε σπρώχνοντας προς τα μέσα αυτούς που βγαίνουν. Ενίοτε τους κοιτάμε και με μισό μάτι που έκαναν το λάθος και βρέθηκαν στο διάβα μας.

2. Εάν θέλουμε να ανέβουμε στο συρμό για μία ή δύο στάσεις ποτέ δεν περιμένουμε να επιβιβαστούμε τελευταίοι. Μπαίνουμε πάντα πρώτοι και περιμένουμε μπροστά στην πόρτα δυσανασχετώντας με τους υπόλοιπους που προσπαθούν μάταια να μπούνε κι αυτοί μέσα. Κρατιόμαστε δε πάντα από μία χειρολαβή επειδή αυτοί που μπαίνουν μπορεί να μας σπρώξουν προς τα μέσα.

3. Όταν έχει πολύ κόσμο για να προλάβουμε να μπούμε, πάντα τρέχουμε κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στις γριές βλέποντάς τες όπως ακριβώς βλέπουν οι σκιέρ τα εμπόδια που πρέπει να περάσουν μία δεξιά και μία αριστερά όταν κάνουν κατάβαση για ρεκόρ χρόνου σε απότομη πλαγιά. Αν τις τσακίσουμε με τα μπαστουνάκια μας δε δίνουμε σημασία θα τις σηκώσουν οι άλλοι.

4. Στην προηγούμενη περίπτωση εάν καταφέρουμε να μπούμε τελικά πρώτοι και να πιάσουμε θέση, αράζουμε και χαμογελάμε αυτάρεσκα. Αν δούμε ότι προσπαθούν να μπούνε κι άλλοι για να πάνε στις δουλειές ή στα σπίτια τους λέγοντας ευγενικά «σας παρακαλώ προχωρήστε στο διάδρομο να χωρέσουμε κι εμείς» , φωνάζουμε δυνατά και επιδεικτικά για να είμαστε σίγουροι ότι μας ακούει και το πιπίνι που βρίσκεται τρία βαγόνια πιο κει: «Μα καλά στραβοί είσαστε; Δε βλέπετε ότι δε χωράει άλλους; Πού θα σας βάλουμε στο κεφάλι μας επάνω;». Στη συνέχεια γελάμε με το αστείο που μόλις είπαμε και κοιτάμε να δούμε πως αντιδρά ο γυναικείος πληθυσμός φουσκώνοντας ταυτόχρονα και το στήθος μας όπως ακριβώς η γαλοπούλα (πριν τα Χριστούγεννα όμως).

5. Αν δεν καταφέρουμε να πιάσουμε θέση, αλλά μπούμε στο διάδρομο, φροντίζουμε η απόσταση που θα κρατήσουμε από το διπλανό μας να είναι όση είναι η απόσταση που έχει το ένα χωριό από το άλλο στη Λαπωνία. Αν τύχει να ακούσουμε τους ενοχλητικούς που έχουν κολλήσει τα μούτρα τους στο τζάμι να παρακαλάνε να μπούνε, δεν κάνουμε βήμα αλλά κάνουμε ότι δεν ακούμε και ισιώνουμε το ταγέρ μας, το σακάκι μας ή το πόλο μπλουζάκι μας, παίρνουμε ύφος επτά καρδιναλίων μαζί, κάνουμε ένα τσ τσ τσ και μορφασμό του στυλ «αμάν πια αυτοί οι μικροαστοί»

6. Όταν φτάσει η ώρα να κατέβουμε, επιχειρούμε θριαμβευτική έξοδο σε στυλ «έξοδος του Μεσολογγίου» κρατώντας το κεφάλι κάτω και σπρώχνοντας με τα κέρατα τα υπόλοιπα κατσίκια που προσπαθούν εκείνη τη στιγμή να μπούνε μέσα.

Για όσους αναρωτιούνται για τον τίτλο του κειμένου θα πω ότι εντάσσεται στα πλαίσια αυτής της περιγραφής και την αφορμή μου την έδωσε ένας υπέροχος άνθρωπος που συνάντησα κάποια στιγμή στον προαστιακό.
Μέρες απεργίας και στάσεων εργασίας στα ΜΜΜ και όποτε έρχονται συρμοί ο κόσμος είναι πολύς. Το τραίνο έχει σταματήσει στο σταθμό της Δουκίσης Πλακεντίας (μεγάλη η χάρη της) και οι επιβαίνοντες συμπεριφέρονταν ωσάν δούκες σε ιδιωτική άμαξα (βλ. Νο 5). Έχουν μπει κάποιοι μέσα αλλά ο κόσμος που προσπαθεί να μπει αρκετός. Εκείνη τη στιγμή και ενώ γύρω στα τριάντα άτομα συνωστίζονται στο μόλις 3 τετραγωνικά χώρο που έχει το βαγόνι ανάμεσα στις δύο πόρτες και δεν προχωράνε στο διάδρομο ώστε να μπούνε μέσα και οι υπόλοιποι, ένας καλοστεκούμενος γέρος γύρω στα 80 περπατάει στην αποβάθρα με κατεύθυνση τις σκάλες εξόδου και κοιτάει αυτούς που είναι μέσα στο βαγόνι και αυτούς που είναι απ’ έξω και προσπαθούν να μπούνε. Κάποια στιγμή κοντοστέκεται, κοιτάει με βλέμμα που πετάει σπίθες, και σηκώνοντας το χέρι φωνάζει με οργή σε αυτούς που στέκονται στο διάδρομο και πίσω από την πόρτα: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΑΤΕ ΡΕ ΔΑΜΑΛΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ;

Υ.Γ. Για όσους δεν γνωρίζουν, δαμάλια έλεγαν παλιά τα μικρά σε ηλικία βόδια και αγελάδες. Φαντάζομαι έτσι τους είδε ο γέρος της ιστορίας μας όλους αυτούς. Όχι μόνο βόδια, αλλά και μικρούς………….

Advertisements
 
4 Σχόλια

Posted by στο 26/05/2011 in Πολιτικά

 

Ετικέτες: , , ,

4 responses to “Τα ΜΜΜ και τα δαμάλια

  1. OFIOS

    26/05/2011 at 4:17 μμ

    Μ΄έκανες και γέλασα, νάσαι καλά…

    Σ΄έβαλα και στο blogάκι μου να σε βλέπουν και τα φιλαράκια μου οι Τηνιακοί να σε διαβάζουν…

    Άντε, καλή συνέχεια !

    Νίκος

     
  2. tkant

    29/05/2011 at 11:45 μμ

    Είμαι πολύ χαρούμενος όταν εισπράττω θετικά σχόλια από ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπάω σαν φίλους παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ.
    Φίλε Νίκο να είσαι καλά.

     
  3. ελιζα

    06/03/2015 at 12:43 πμ

    καλησπερα καλως ηρθα

     
    • tkant

      06/03/2015 at 6:52 πμ

      Καλημέρα Ελιζα και καλωσόρισες.

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: